ไปบ้านย่ารับปิดเทอม~
posted on 01 Oct 2007 12:05 by golgate in Diaryศิลปิน : Mu Muzu
อัลบั้ม : In House 1
That there is no more sunshine
And no more love in the sky
Love that I thought was so fine
Keeps holding my heart, wont let go.
One touch for the last time
Just one more chance to be in your life
So deep, our love lies
Brings tears to my eyes,
To realize were not meant for each other
While my hearts still wild and free
Dreaming of love thats not mine
Following our own Moonlights,
My heart still denies to let go
แม้ว่าเพลงจะไม่ได้เกี่ยวกับอารมณ์ในขณะนี้ก็ตาม แต่ผมชอบเพลงนี้นะ
จะอย่างไรก็ตาม ผมขอเลือกที่จะตัดบทพล่ามเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมชอบ มาเล่าเรื่องตามหัวข้อเลยก็แล้วกัน
จะว่าไป... เจ้าหัวข้อนี้มันก็บอกอะไรได้หลายอย่างเลยแฮะ... ทั้งบอกว่า ผมสอบเสร็จแล้ว ปิดเทอมแล้ว และไปเที่ยวบ้านย่ามา ถือว่าไปเพื่อผ่อนคลายอย่างดีเลยทีเดียว และ บลา บลา บลา...
"พ่อ! วันนี้จะกลับบ้านมั้ย!" ยัยปอปน้องสาวผมพูดติดตลกขณะที่คุยกับพ่อ "อะไรนะ... อ้อ!... วันนี้จะไปบ้านย่ามั้ย?"
"ไป~!" ผมโพล่งขึ้นมา ทั้งๆ ที่ยังไม่ได้ถาม
ป๊อปหันมา แล้วก็พูดโทรศัพท์ต่อ "ขนาดพี่ปั๊มยังไปเลยนะพ่อ!"
เอ่อ... ผมไม่ปฏิเสธการไปเที่ยวหนึ่งครั้งนี่มันเป็นเรื่องแปลกขนาดนี้เชียวรึไงเนี่ย...
...
บ้านย่าผมไม่ได้อยู่ไกลจากพัทยาใต้ซักเท่าไหร่ (ถ้าเทียบกับการเดินทางในชีวิตประจำวันของผม) เพราะอยู่แค่สัตหีบเอง
นั่งรถไป ฟังเพลงไป เปิดเพลงดวลกับน้องทีไร เสียงสู้ไม่ได้ซักที... แต่ 6630 เครื่องนี้ก็ยังคงเป็น "เป็ดแมน" ที่แสนซื่อสัตย์ต่อผมเหมือนเดิม
พอมาถึงบ้าน สิ่งที่สะดุดตาก็คือ ย่ากำลังตกปลาอยู่ริมบ่อ
เอ๊ะ! หรือบึง? หรือสระน้ำ?
จะเรียกว่าอะไรก็ช่าง น้องผมก็ชวนกันไปหาย่า
สะพานเล็กๆ (หรือจะเรียกว่ากองไม้มากองๆ แผ่ไว้ดี?) ถูกดัดแปลงเพิ่มเติม ให้คนที่จะเดินไม่ต้องกระโดดลง แต่มันแลดูไม่มั่นคง ก็เลยกระโดดลงเดินบนสะพานแบบปกติ
พอลงมาได้ก็เจอกับย่ากำลังตกปลาอยู่จริงๆ ตาไม่ได้ฝาด
...แล้วมีอะไรอยู่ในกระแป๋งหล่ะ?
โฮะ-โฮะ-โฮะ! ปลาตะเพียน!
ในตอนแรก มันมีปลาอยู่สามตัว แต่แม่ผมอยากจะลองดูด้วย ก็เลยตกได้เพิ่มอีกสามตัว
ในขณะที่กำลังดูแม่ตกปลาอยู่เพลินๆ ก็รู้สึกว่ามีอะไรมาเกาะมือ พอเหลือบมามอง... เอ๊ะ! แมลงอะไรวะ?
ตอนแรก ผมถามแม่ แม่บอกว่า "คงจะเป็นแมงมุม" แต่ผมไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ เพราะ มันตัวสีเขียว และทั้งชีวิตนี้ยังไม่เคยเห็นแมงมุมตัวสีเขียวๆ เลย ก็เลยยืมโทรศัพท์พ่อให้ป๊อปถ่ายรูปให้ซะหน่อย...
และนี่คือเจ้าแมงมุ-- เอ๊ะ! เดี๋ยว? มันอยู่ไหน?
เอ่อ... ข่าวร้าย คือ... มันดัน "ชักใย" หนีขึ้นมา แล้วก็เกาะตัวผม ก่อนที่จะไต่ๆ ไปแถวๆ หัวของผม ผมจับมันได้ แล้วก็เอามาวางไว้บนหนังสือที่ผมหยิบติดมือมาด้วย
ผมพยายามใช้เจ้าไม่มีเกียร์ของผมถ่ายแมงมุมอีกครั้ง แต่ผลปรากฎว่า ไม่มีโฟกัส เลยได้แค่เบลอๆ
เนื่องจากแค้นมัน ผมก็เลยเอามันติดตัวผมไว้ โดยไม่รู้จะทำยังไงกับมัน... เอวังก็มีประการฉะนี้แล...
(...สรุปก็คือว่า รูปข้างบน เหมือนกับโชว์ตัวมือถือของผมก็แล้วกัน...)
ในขณะที่ผมกำลังป่วนๆ อยู่กับเจ้าแมงมุมปริศนา น้องผมก็ได้จัดการถ่ายรูปตัวเองไป 3-4 รูปซะแล้ว
แล้วก็ชวนผมให้ไปถ่ายรูปให้ด้วย แถมอยากจะถ่ายรูปผมอีกต่างหาก
...น้องเอ๋ย...หน้าข้าพเจ้ามันไม่มีอะไรดีหรอก...อย่าถ่ายเลย อับอาย...
ถึงแม้ว่าจะถ่ายรูปป๊อปรวมเกือบ 10 รูป แต่ผมขอเอามาแค่รูปเดียวพอ
มีรุ้งติดมาด้วย!
ผมแอบแยกตัวมาซักพัก เพื่อที่จะถ่ายรูปตัวเองบ้าง...
(อภินันทนาการ 2 Captions สำหรับรูปผม โดยจิตใต้สำนึก)
"My friend, what are you looking at?"
"...Seriously, what the heck are you looking at?"
....วิวสวยดีเนอะ ว่ามั้ย? x)
พอผมกลับมา น้องก็ชวนปั่นจักรยานด้วยกัน (บ้านย่ามีจักรยานอยู่ 3-4 คัน ใช้ได้จริงๆ อยู่ 2)
ตอนแรกก็จะเอาจักรยานอีกคันหนึ่งมา แต่พอเดินไปถึง...
"อะ-ไร-วะ-เนี่ย?" ผมสบถ
ก็จะไม่ให้สบถได้ยังไงหล่ะ ในเมื่อแตนเฮงซวยมาทำรังตรงตะกร้าจักรยาน?
ผมยืนงงเล็กน้อย... จะถ่ายเก็บไว้เป็นอนุสรณ์ดีรึเปล่า... แต่กลัวว่า จะเป็นรูปสุดท้าย ก็เลยค่อยๆ ถอยออกมา
(แม่บอกว่า ถ้าแตนมันโกรธจริงๆ คงหน้าบวมแหงๆ... เจอรังแตนแล้วยืนค้าง มีที่ไหน - -*)
สุดท้ายก็ต้องผลัดกันขี่ ผลัดกันซ้อน แต่ก่อนจะได้ออกประตู ก็ได้เสียงกระดิ่งกริ๊งๆ ดังมาเป็นสาย...
...เขาว่ากันว่า ถ้าแมวตัดหน้าจะเป็นลางร้ายใช่ไหม?
แล้วถ้าเป็นฝูงวัวหล่ะ?
มอ~~~!
ขออีกซักช็อตก่อนที่เขาจะจากไป...
ปั่นจักรยานไม่นาน แม่ก็ชวนน้องไป "โอท็อป" ซึ่งแน่นอน ป๊อปไม่ปฏิเสธ แต่ผมไม่ไป
...อย่าถามผมเลยว่า "โอท็อป" คือที่ไหน เพราะผมก็ไม่เคยไปเหมือนกัน...
ปั่นจักรยานอยู่โดดเดี่ยวเดียวดาย ท้องฟ้าก็เริ่มตั้งเค้า...
มันเป็นลางว่า เรื่องร้ายๆ กำลังเกิดขึ้น ใช่ไหม?
...ไม่รู้เหมือนกันว่าผมปั่นจักรยานนานแค่ไหน แต่รู้แค่ว่า พอพอกลับมา แล้วเราเตรียมที่จะกลับบ้าน ฝนก็สาดเทลงมา ทำให้ต้องเร่งสปีด เพื่อป้องกันการเปียก
...
เหตุการณ์ในวันนี้หลังจากนี้หล่ะ?
-น้องคะยั้นคะยอให้พ่อไปซื้อไก่ KFC ได้สำเร็จ ก็เลยไปบิ๊กซี
-ผมพยายามหาหนังสือ Audition เพื่อจะลงทับของเก่า จะได้แต่งงานเร็วๆ (ตัวเกมผมมันไม่ค่อยดี D:) แต่ก็ผิดหวัง
-พัทยา เหมือนกับว่าฝนไม่ตกเลย พับผ่าสิ!
...เนื่องจากเขียนอะไรไม่ออกแล้ว จึงขอจบการรายงานข่าวแต่เพียงเท่านี้!
ปล is for ปอลิ่ง:
...แต่ผมก็ยังเคลือบแคลงใจอยู่ดี ว่า นอกเหนือจากชักใยได้ มันเหมือนแมงมุมตรงไหน
Later that night... Something -- the thing I would never imagine of -- happened.
It was a phone call, with a sad girl voice.
But I myself cannot really interpret what she's saying then, so, it was my one-minute-of-dumbness moment of my life.
When the line was cut, I laid back and start thinking... The thought which ended up with a 'click' sound, coming with the shadow.
That was the most frightening thing I have ever sense of...
edit @ 2007/10/02 23:58:59
มอ~
#1 By [ Violetta ] on 2007-10-02 23:56