Mastermind's Will

======================================================

....ทุกอย่างเริ่มขึ้นเมื่อตอน 3 นาฬิกา....

.....

"ฮัลโหลสวัสดีครับ"

"...."

มีผู้หญิงคนหนึ่งโทรศัพท์มาหาผม และบอกว่า คนสองคนได้เลิกกันแล้ว

แน่นอนว่าผมค้าง ผมย้ำคำว่า "อะไรนะ?" ประมาณสองครั้งได้ และก็ได้ยินแต่เสียงสะอื้น หูผมไม่ค่อยดีด้วย โดยเฉพาะตอนเพิ่งตื่น

เธอวางสายไป และทำให้ผมต้องนั่งครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ผมคิดได้แค่ว่าเธอโทรผิด

แต่ทันทีที่หัวถึงหมอนเท่านั้นแหละ... นึกออกทันที

"...พี่ตั๊ก!"

###

วันรุ่งขึ้น ผมก็ถามไถ่เธอว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง ซึ่งเธอก็เล่ามาว่าเลิกกับแฟนคนก่อนแล้ว

และในวันนั้น ผมโทรคุยกับเธอ เป็นครั้งแรกที่ผมใช้มือถือของตัวเองโทร "คุย" กับเพื่อน

เราแชร์ประสบการณ์ที่ได้รับในแต่ละวัน และก็วนมาคุยถึงนิสัย คุยเรื่องความซุ่มซ่ามต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิตประจำวัน คุยกันหลายๆ อย่าง

ช่วง 2-3 วันนั้นนอนประมาณตี 2-3 ทุกวัน ผมไม่เคยคุยกับใครขนาดนั้นมาก่อนเลยนะ!

น่าแปลกดีเหมือนกัน ที่เราเพิ่งจะรู้ว่าต่างคนต่างชอบสิ่งที่คล้ายๆ กัน ทั้งๆ ที่รู้จักกันก่อนหน้านั้นเป็นปี

สุดท้าย คุยกันไปมากๆ และเธอรู้สึกดีขึ้นเรื่อยๆ เราก็กลายเป็นเพื่อนสนิทกัน

ความรู้สึกระหว่างผมกับเธอเริ่มมีมากขึ้น...

แต่ในขณะเดียวกัน ผมก็แอบชอบเพื่อนอีกคนหนึ่งเช่นเดียวกัน

เธอคนนั้นเหมือนกับยาหลอนประสาท ช่วงเวลาก่อนหน้านั้น ผมทั้งยิ้ม และร้องไห้ด้วยความเจ็บปวด ทุกครั้งที่นึกถึงความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเธอคนนั้น

อาจจะพูดได้ว่าผมเป็นผู้ชายที่อารมณ์เปราะง่ายที่สุดแล้ว แต่ผมไม่สามารถร้องไห้ให้ใครฟังได้ ไม่มีจริงๆ...
(แต่ตอนนี้ไม่่ใช่แล้วนะ x3)

ทุกๆ ครั้งที่ผมคุยกับเธอ ผมมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก และก็รู้สึกดีเช่นกันที่เธอก็รู้สึกอย่างเดียวกัน

บางๆ ครั้งเราก็หวานกันด้วยภาษาอังกฤษนะ ผมว่าทักษะการพูดก็แย่ๆ หน่อย แต่อย่างน้อยเธอเข้าใจก็โอเคแล้วล่ะ

(Of course, my crazy girl, I won't forget that "Soap Opera." xD )

ความรู้สึกสองขั้วเริ่มทำให้ผมจะเป็นบ้า หัวใจของผมเป็นของเธอไปหมดแล้ว แต่ผมยังรู้สึกกับเธอคนนั้นอยู่

หัวใจของเธอกับของผมก็ตรงกัน แต่เราไม่แน่ใจว่า "จะเป็นอะไรกันดี"

ผมได้ยินเธอบอกรักแล้วด้วย แต่ผมไม่เชื่อหูตัวเอง จึงทำเหมือนไม่ได้ยินคำบอกรักที่เธอพูด

จนกระทั่งต้นเดือนพฤศจิกายน ผมจึงตัดสินใจว่าจะปล่อยเธอคนที่ผมเคยแอบชอบ และเป็นแฟนกับเธอ

ฟังดูแย่ๆ แต่เพราะว่า... ผมรักเธอเข้าแล้ว จะให้ใครหยุดก็ไม่ยอมแน่นอนแล้วล่ะ

เพื่อนผมที่ได้ยินข่าว(และคอยสนับสนุนผมในคราวก่อน)ตกใจ

แต่ผมยังยืนยัน...

"ใครจะคิดว่าผมโง่ยังไง แต่ในเมื่อผมเลือกทางของผมแล้ว ใครหน้าไหนก็หยุดผมไม่ได้ง่ายๆ"

ผมเคยกลัวที่จะเป็นคนโง่ และเคยคิดว่าตัวเองโง่

ผมคิดว่าผมไม่เคยมีใครสนใจ จึงไม่ได้ดูแลตัวเองเลย

(ที่จริงแล้ว ผมโง่ตั้งแต่ต้นจนจบนั่นแหละ ผลสอบหรือใบประกาศใดๆ ไม่เคยบ่งบอกเด่นชัดเลยว่าผมเป็นคนฉลาด แต่คนส่วนใหญ่ก็มักจะคิดเช่นนั้น)

แต่เธอ... ทำให้ผมได้คิด ว่าทุกคนมีเสน่ห์ในตัวเอง และไม่ควรปล่อยปละละเลยมัน

ผมจึงนิสัยดีขึ้นตั้งแต่นั้นมา

.....

และนี่ก็ครบปีแล้ว วันที่ 6 พฤศจิกายน วันที่ผมและเธอตกลงปลงใจเป็นแฟนกัน...

ผมไม่รู้หรอกว่าเราจะเป็นแฟนกันได้นานแค่ไหน จะมีสิ่งใดมากีดกัน หรือจะได้อยู่ด้วยกันตลอดชีวิต

แต่ผมแน่ใจอย่างหนึ่ง...

...ความรัก ความห่วงใยที่ผมมีให้ มันเป็นของจริง เพราะจิตใจไม่ได้จำเป็นต้องรับรู้ได้ด้วยการเห็นหน้านี่นา ;P

ปล. ผมมารู้เรื่องราวหลายๆ อย่างตอนหลัง ซึ่งน่าขำดีเหมือนกัน แต่ผมคงขอเลวบ้างแหละ ขอโทษเธอไว้ล่วงหน้าก็แล้วกันนะ